طي روزهاي گذشته،زعماي حوزه در نشستي در قم،بار ديگر بر اسلامي كردن دانشگاهها به ويژه در حوزه اخلاق تاكيد كردند. اين نخستين بار نيست كه حوزويان نگراني خود را از روند حركت علمي و اخلاقي دانشگاهها اعلام ميدارند كه به احتمال بسيار زياد آخرين آن نيز نخواهد بود. از زمان تشكيل دانشگاه،اين نهاد آموزش سكولار،در ايران در هفتاد و چهار سال پيش تا به امروز،حوزه هاي علميه (به عنوان نهاد مذهبي و سنتي آموزش) همواره با ديدگاه بدبيني و حتي كينه توزانه به آن (دانشگاه) نگاه كرده­اند. دانشگاه در ايران،از زمان تاسيس تا به امروز همواره نهادي آزاد و مستقل از رژيم هاي حاكم (به لحاظ تفكر و انديشه) بوده و در راستاي انديشه،تعقل،آزادي و نگاه علمي فارغ از دغدغه­هاي ايدئولوژيك حركت كرده است. اين در حالي است كه حوزه از اين لحاظ كاملا در تضاد با دانشگاه قرار دارد. در علوم ديني هيچگونه حركت جديد و رو به رشدي وجود ندارد و آنچه طلبه امروز ميخواند با آنچه شيخ انصاري و مجلسي قرنها قبل تقرير كرده­اند يكسان است. نوانديشي در فقه تنها محدود به برخي تحقيقات در باب مسايل اقتصادي و فرهنگي روز است و هيچ فقيهي نميتواند فتوا با تغيير اركان دين (مانند نماز و ...) دهد. در حاليكه علم آكادميك،مرتب در حال پيشرفت است و تغيير پارادايم­ در علوم مختلف امري است متداول. بدينسان چگونه ميتوان از اسلامي كردن دانشگاهها يا اسلامي كردن علوم سخن گفت؟ واضح است كه دانشگاه و علم،بنا به تعريفي كه از آنها ارائه ميشود از اساس سكولار و دنيوي هستند و دانشگاه اسلامي همانند عباراتي مثل هنر اسلامي و از اين قبيل تعاريفي است متناقض و بي پايه. بدين ترتيب ميتوان راز بدبيني هميشگي حوزويان به دانشگاهيان را دريافت و آن را درك كرد. بر اين اساس است كه از سخنان تهاجمي آيت الله تقي مصباح يزدي بر ضد دانشگاه و سخنان آميخته با عصبانيت آيت الله جوادي آملي بر ضد علومي مانند فيزيك،شيمي،زيست شناسي،زمين شناسي و ... نبايد تعجب نمود و يا بر آن خرده گرفت. راه حل تضاد ميان حوزه و دانشگاه يك چيز است: هركس حد خود بشناسد و پا را از گليم خود دراز نكند. حوزويان در حوزه به تفقه مشغول باشند و دانشگاهيان در دانشگاه به انديشه ورزي.

با كليك بر روي لينك زير سخنان جوادي آملي را بشنويد.

سخنان جوادی آملی