پینوشه مُرد.مردی که نامش برای بسیاری(به ویژه آنها که طعم استبداد را چشیده­اند) یاد آور مرگ و نفرت و سیاهی بود،خود چهره در نقاب خاک کشید.پینوشه در تمام عمر سیاسی­اش بسیاری از مخالفان و منتقدان خویش را با سفاکی و سنگدلی از بین برد.اینک بسیاری از مردم شیلی شادمان­اند از این که دیکتاتورشان دیگر نفس نمیکشد و البته قلیلی هم غمگین­اند.اینک میتوان از ورای تاریخ صدای رسای آلنده بزرگ را شنید و با نرودا همصدا شد:ما این سرزمین را سرشار از شادی خواهیم کرد....دیکتاتورها همیشه منفورند.چه آن زمان که بر تخت حاکمیت­اند،چه آن زمان که با فلاکت بر تخت بیمارستان در انتظار مرگند.آنها هرگز زندگی نمیکنند.همان زمان که منتقدان را میکشند تا بمانند،میمیرند.آنها که همیشه می­مانند،آلنده­ها و مصدق­ها هستند.مردان آزادی،پیشوایان ملتهای آزادیخواه.آزادیخواهان همیشه می­مانند اما دیکتاتور میمیرند.راستی شنیدم جوانان غیور پلی­تکنیک دیروز فریاد مرگ بر دیکتاتور سر داده­اند....

هیاهو بسیار بود اما نه هیاهوی روز شانزدهم.آنروز به سکوت گذشت.مراسم روز شانزده آذر یک روز زودتر (پانزده آذر) در تالار مفید دانشگاه قم برگزار شد.نمایشی مشترک از بسیج دانشجویی و مسئولان دانشگاه قم.مراسم بیشتر به جلسات هیئت رزمندگان اسلام در مهدیه تهران شبیه بود تا گرامیداشت روز دانشجو! و البته آنچه که در این مراسم گرامی داشته نشد دانشجو بود و شهدای دانشجو.بعد از اعتراض آگاهانه دانشجویان در مراسم شانزده آذر سال گذشته به وضعیت مدیریتی در دانشگاه،امسال برنامه­ریزی دقیقی شده بود تا دیگر چنان وضعی رخ ندهد،بخصوص که این چند روز اعتصاب دانشجویان دانشکده فنی نیز احتمال اعتراضات دانشجویی را چند برابر میکرد.با این حال برنامه تهیه شده از سوی بسیج احتمال هر نوع اعتراضی را خنثی کرد.جالب اینجاست که بیانیه روز شانزده آذر هم توسط بسیج دانشجویی تهیه شده بود که البته به علت آهسته خوانده شدن کسی آن را نشنید!در حالی که بیشتر دانشگاههای کشور در حال و هوای اعتراضات دانشجویی در گرامیداشت روز دانشجو میگذرد،در دانشگاه قم برنامه بسیج دانشجویی و مسئولان دانشگاه برای ساکت کردن اعتراضات به بار نشست و روز دانشجو در سکوت گذشت و اگر نبود اجرای خودجوش سرود یار دبستانی توسط دانشجویان  حاضر در سالن در انتهای نمایش مضحک روز چهارشنبه باید فاتحه اصلاح امور در دانشگاه قم را میخواندیم.اجرای دسته­جمعی یار دبستانی در پایان مراسم این نوید را داد که این قبیل توطئه­ها راه به جایی نخواهد برد.سکوت روز شانزدهم آزاردهنده بود اما اینگونه باقی نخواهد ماند.

چه پاییز سردی بود.در هوای بس ناجوانمردانه سرد سی و دو،ایران،تهران،هوای فاطمی­کش و مصدق­برانداز.سرمای آذر و بود و سوز آزاردهنده­اش. گویی همه جا خاک مرگ پاشیده و بر همه دهانها مهر سکوت زده شده بود.دیگر کسی جسارت فریاد زدن نداشت و اگر داشت دیگر نایی نمانده بود برای فریاد از بیداد.

در این سرمای کشنده و مرگ­آور اما،ناگهان صدایی شنیده شد.از قلب تهران،دانشگاه تهران.دانشکده فنی...صدای آذرهای اهورایی،مردانی از جنس پولاد و زنانی از جنس بلور.آدمهایی درون سینه­شان عشق میهن لبریز.فریاد کردند تا بدانیم که هنوز هست ندای میهن و هنوز نمرده صدای آزادی و خون دادند تا بدانیم چه گواراست جان دادن به عشق میهن به عشق آزادی...یکصدا آمدند تا بگویند مرگ بر استبداد شاهنشاهی،مرگ بر استعمار آمریکایی،زنده باد مصدق،زنده باد میهن،زنده با آزادی.بزرگ­نیا،قندچی و شریعت رضوی،رفتند اما ماندند،ماندنی به عظمت تاریخ آزادگی ایرانیان،رفتند تا بگویند در عشق وطن جان به چه ارزد...و ماندند تا بسرایند آزادی ماندنی است و استبداد رفتنی.سلام بر شانزده آذر،درود بر شهدای دانشجوی شانزده آذر،گرامیباد یاد و خاطره سه آذر اهورایی و بزرگ پیشوای آزادیخواهی ایرانیان دکتر محمد مصدق.به حرمت خون شهدای راه آزادی به ویژه شهدای دانشجو و به حرمت رنجهای رنج­کشیدگان میهن به ویژه دانشجویان در بند،می­مانیم،می­سراییم و فریاد میزنیم درود بر آزادی.

شانزده آذر،سالروز به خون نشستن دانشگاه و روز دانشجو بر همه دانشجویان عزیز ایران و خصوصا بر خانواده­های دانشجویان زندانی سیاسی و خانواده مرحوم اکبر محمدی مبارک و گرامی باد.

ماه آذر از راه رسید.ماه سراسر خاطره،ماه سراسر شکوه جنبش دانشجویی،ماه اعتراض و فریاد،ماه خون و آتش،ماه سه آذر اهورایی...به ماه آذر سلام میکنیم و به شانزدهمین روزش،روزی که سربلند و پر افتخار فریاد میکنیم«ما فرزندان جنبش مقدس دانشجویی ایرانیم»ما بازماندگان شریعت رضوی هستیم.وارث خون بزرگ­نیا و قندچی قهرمان.ماه آذر پر از خاطره است.سلام به ماه آذر.